Je had al een beugel en toch staat het weer scheef

Je gebit staat niet stil. Je kaak verandert met de jaren. Het bot en het tandvlees eromheen veranderen mee, en je tanden schuiven daar langzaam in mee.

Dat gebeurt ook bij mensen die nooit een beugel hebben gehad. Zij hebben alleen geen ijkpunt. Jij weet nog precies hoe je gebit er op je zestiende uitzag, dus jij ziet het verschil.

Daar komt bij dat tanden na een behandeling nog een tijd de neiging houden om terug te trekken naar hun oude plek. De vezels rond je tandwortels moeten aan de nieuwe stand wennen en daar gaat tijd overheen. Wordt die stand in die periode niet vastgehouden, dan wint de oude situatie het langzaam terug.

Bijna niemand stopt bewust met zijn retainer. Het draadje achter je voortanden liet ergens los en je merkte het pas veel later. Het plaatje ging kapot en je hebt het nooit laten vervangen. Of hij verdween bij een verhuizing in een la en kwam daar nooit meer uit.

Vanaf dat moment is er niets meer dat de nieuwe stand vasthoudt. Niet omdat je slordig was, maar omdat de retainer destijds vaak voelde als een staartje van de behandeling in plaats van als een onderdeel ervan.

Schaam je er dus niet voor. Het is een van de vragen die volwassenen het vaakst stellen: hoe kan het weer scheef staan terwijl ik gewoon netjes mijn beugel heb gedragen?

Meestal begint het onderin. In je onderfront is de ruimte het krapst, dus een kleine verschuiving zie je daar meteen terug als een tandje dat naar voren of naar achteren draait.

Boven duurt het langer voordat het opvalt, maar het gebeurt daar net zo goed. Op een foto van opzij zie je het eerder dan in de spiegel. Voor veel mensen is precies dat het moment waarop het gaat knagen.

Meestal niet. Dat is het deel dat mensen verrast.

Je tanden zijn eerder al in de goede richting bewogen. Wat er nu overblijft, is in veel gevallen een beperktere correctie dan de hele behandeling van toen. Een paar tanden die zijn teruggedraaid, niet een gebit dat helemaal opnieuw moet.

Wat er bij jou precies nodig is, is pas te zeggen als je gebit is bekeken. Dat verschilt per persoon en niemand kan het op afstand inschatten. Wat wel voor iedereen geldt: je begint deze keer niet op nul. Hoe zo'n traject op latere leeftijd loopt, lees je op de pagina over een beugel als volwassene.

Anders dan toen je vijftien was. Een correctie op latere leeftijd gaat vaak met een doorzichtige beugel, een serie hoesjes die je zelf in- en uitdoet en die in een gesprek nauwelijks opvalt.

Je draagt ze ongeveer 22 uur per dag en doet ze uit bij het eten en het poetsen. Voor je werk betekent dat weinig. Vergaderen, presenteren, op de foto gaan, dat gaat allemaal gewoon door.

Er wordt gescand in plaats van gehapt, dus je hoeft niet te rekenen op afdrukpasta in je mond. Aan de hand van die scan zie je vooraf hoe de stand zou veranderen, zodat je weet waar je ja tegen zegt voordat je begint.

Door retentie vanaf het begin als onderdeel van het plan te zien en niet als iets wat je er achteraf bij krijgt.

In de praktijk is dat een vast draadje aan de achterkant van je voortanden, een uitneembare nachtbeugel, of allebei. Welke variant bij jouw situatie past, hoor je vooraf.

Bij een uitneembare retainer draag je hem in het begin het meest, en daarna gaat het vooral naar de nachten. Reken op een langere periode, want je gebit heeft die tijd nodig om te settelen.

Laat het meteen bekijken als er onderweg iets loslaat of breekt, in plaats van af te wachten. Hoe eerder je erbij bent, hoe kleiner het verschil is dat moet worden teruggehaald.

Herken je jezelf hierin, dan is de eerste stap simpel. Laat er eens naar kijken. Je hoort dan wat er sinds je jeugdbeugel is veranderd, of dat met een onzichtbare beugel is aan te pakken, en wat er nodig is om het deze keer wel vast te houden.

Je kunt vrijblijvend kennismaken en al je vragen stellen, ook de vraag hoe het zover heeft kunnen komen. Daar zit geen verwijt bij. Je bent in goed gezelschap.